Hrafl

Eftir Ragnar Stefánsson


Fyrr var æskan auðmjúk en ellin hnakkakert-                                                                 
því ellin alein vissi  allt sem var nokkurs vert

En árin hafa liðið, og allt er orðið breytt-
nú veit æskan alla hluti en ellin ekki neitt.

Að skapadómslögum þar skilja djúpin breið -                                                                                                         
svo æskan og ellin fóru aldrei sömu leið.                                                                                                       

Því örgeðja æskan unir sínum hag
við ábyrgðarleysi dagsins í dag.

En ellin þokast alltaf æskunni fjær
og starir á það sem að gerðist í gær.


Úr tímariti Þjóðræknisfélags Íslendinga í Vesturheimi 1945